Pijesz herbatę owocową? Botanicznie rzecz biorąc, to wcale nie jest herbata

Ale wróćmy do samej herbaty. Jej podróż w świat trwała tysiące lat i przebiegała w dwóch zupełnie różnych kierunkach. Drogą lądową przez Jedwabny Szlak oraz drogą morską przez porty handlowe. Rezultatem są dwa słowa, które dziś zna cały świat: herbata i chai(tea).

Tysiące rodzajów herbaty, ale tylko jedna roślina-matka

Jeśli zapuścisz się w góry na pograniczu południowo-zachodnich Chin, Mjanmy i północno-wschodnich Indii, natkniesz się na krzew, z którego pochodzi każda prawdziwa herbata na świecie. Nazywa się on chińskim drzewem herbacianym, a chiński lekarz Hua Tuo pisał o jego piciu już w III wieku n.e. A w czasach dynastii Tang, między VII a X wiekiem, rozprzestrzenił się z Chin do Korei, Japonii i Wietnamu.

Do Europy została przywieziona w XVI wieku przez portugalskich kupców i żeglarzy, którzy podejrzewali, że ten aromatyczny napój stanie się hitem w Europie. I mieli rację. To, co stanie się z krzewem herbacianym, zależy wyłącznie od obróbki zebranych liści, a konkretnie od stopnia utlenienia, czyli kontaktu z tlenem.

Biała herbata poddawana jest najdelikatniejszej obróbce ze wszystkich, dlatego jej smak jest niezwykle delikatny. Zielona herbata w ogóle nie ulega utlenianiu, ponieważ liście są podgrzewane natychmiast po zbiorze, co zapobiega wszelkim zmianom. Oolong jest inny – jest tylko częściowo utleniany, a uzyskany smak waha się od lekko kwiatowego po intensywnie owocowy.

Czarna herbata przechodzi całkowite utlenianie, co nadaje jej charakterystyczny ciemny kolor i bardziej wyrazisty smak. Z kolei ciemna herbata pu-erh przechodzi kontrolowaną fermentację i dojrzewa, aby uzyskać smak podobny do wykwintnego wina.

Jak to możliwe, że z jednego krzewu może pochodzić tak wiele smaków?

W rzeczywistości nie kryje się za tym żadna magia, lecz połączenie natury i pracy człowieka. Smak herbaty w dużej mierze zależy od miejsca, w którym rośnie. Liście z terenów górskich, gdzie jest chłodniej i krzew rośnie wolniej, smakują inaczej, a te z nizin – inaczej. Gleba, wilgotność, poranne mgły czy cień otaczających drzew również mają znaczenie.

Wszystko to wpływa na to, jak aromatyczne, subtelne lub mocne będą liście. Ale najważniejsze dzieje się po zbiorach. Liście herbaty poddaje się reakcji z powietrzem przez różny czas. W rzeczywistości jest to podobne do jabłka. Jeśli je pokroisz i odstawisz na chwilę, zacznie brązowieć. Ta sama zasada dotyczy herbaty, która nazywa się utlenianiem.

To, jak długo trwa ten proces i kiedy zostaje zatrzymany przez podgrzewanie, decyduje o tym, jakie rodzaje herbaty powstają. Czasami proces jest przerywany niemal natychmiast i powstaje zielona herbata, innym razem pozostawia się go na dłużej, a rezultatem jest czarna herbata. Istnieją również herbaty, które idą o krok dalej i rozwijają się nawet po przetworzeniu, takie jak pu-erh.

Suszone owoce, kwiaty i zioła

Herbata owocowa to mieszanka suszonych owoców, kwiatów, ziół lub warzyw, zaparzona w gorącej wodzie. Technicznie taki napój nazywa się naparem ziołowym lub tisane. Słowo tisane pochodzi od greckiego słowa oznaczającego wywar z jęczmienia i dziś odnosi się do każdego napoju ziołowego, który nie jest wytwarzany z krzewu herbacianego.

W języku angielskim można czasem spotkać termin „ziołowy napar”. To to samo, tylko w innej formie. Ludzie pili napary ziołowe i owocowe na długo przed tym, zanim prawdziwa herbata rozpowszechniła się na świecie. Jak wygląda taka mieszanka w praktyce?

Na przykład, Żurawina z Rokitnikiem łączy w sobie jabłko, hibiskus, marchewkę, skórkę pomarańczową, żurawinę, rokitnik, maliny i kwiat róży. Z kolei Pieśń Karaibów to napar z ananasa, mango, papai i jabłek, który swoim aromatem i złocistym kolorem bardziej przywodzi na myśl tropikalne wakacje niż filiżankę herbaty.

Dlaczego więc nadal nazywamy ją herbatą?

Odpowiedź jest dość prosta. Przygotowanie naparu owocowego wygląda niemal tak samo, jak parzenie prawdziwej herbaty. Zalewa się go wrzątkiem i parzy przez kilka minut. Używa się tych samych naczyń i tej samej procedury. Dlatego termin „herbata” stopniowo przyjął się wśród ludzi i jest obecnie dość powszechnie używany.

Co ciekawe, samo słowo „herbata” ma dwa oblicza, z których oba wywodzą się z Chin. Gdziekolwiek herbata podróżowała, otrzymywała swoją nazwę. Kraje, do których docierała drogą morską, w większości miały swoje odmiany: niemieckie „tee”, francuskie „thé”, hiszpańskie „té”.

Ta wymowa pochodzi z dialektu Fujian z południowych Chin, gdzie słowo „herbata” wymawiano „te”. Stamtąd kupcy przywieźli je do Europy statkami, najpierw do Holendrów, którzy przyjęli je jako „thee” i rozpowszechnili w całym świecie zachodnim.

Wpływy holenderskie na wczesne europejskie szlaki handlowe były tak silne, że termin „te” zdominował całą Europę Zachodnią i pozostał tam do dziś. Drugim wariantem jest „čaj” lub „chai”, który występuje w języku czeskim, rosyjskim, arabskim, hindi i tureckim. Ta wersja pochodzi z języka mandaryńskiego, gdzie „herbata” wymawia się „chá”, i rozprzestrzeniła się na cały świat drogą lądową Jedwabnym Szlakiem do Persji, a stamtąd dalej na zachód i wschód.

Jedna zawiera kofeinę, druga nie

Kofeina jest po prostu częścią prawdziwej herbaty. Czarna herbata ma jej najwięcej, zielona mniej, a biała najmniej, ale żadna filiżanka nie jest całkowicie pozbawiona kofeiny. To właśnie ona odpowiada za poranną czujność i od niepamiętnych czasów sprawia, że ​​ludzie parzą herbatę.

Oprócz kofeiny, prawdziwa herbata zawiera również niewielkie ilości teobrominy i teofiliny, innych pokrewnych substancji, które lekko pobudzają organizm. Napary owocowe natomiast są naturalnie bezkofeinowe. Można je pić o każdej porze dnia, nawet tuż przed snem, bez konieczności wpatrywania się w sufit przez dwie godziny. Są zatem odpowiednie również dla kobiet w ciąży i dzieci.

Cytrusowa Pokusa i Dziecięcy Sen nie zawierają ani teiny, ani hibiskusa, dzięki czemu mogą być bezpiecznie spożywane przez dzieci od pierwszego roku życia. Children's Dream zawiera również jabłko, maliny, truskawki, marchewkę i buraki. Składniki pochodzą z Europy Środkowej, zbierane w szczytowym momencie dojrzałości i przetwarzane w celu zachowania jak największej ilości dobroci, jaką pozostawiła w nich natura.

Owoce w naparach Manu Tea są liofilizowane, co oznacza, że ​​są liofilizowane w bardzo niskim ciśnieniu, co pozwala zachować do 90% składników odżywczych oraz pełny, naturalny smak i aromat. Rezultatem jest napój, który zaskakuje świeżością i wyrazistością smaku już przy pierwszym łyku.

Napar owocowy jest wszechstronny

Choć prawdziwa herbata często znajduje się w centrum uwagi entuzjastycznych koneserów i degustatorów, napary owocowe zyskują zwolenników w inny sposób. Przede wszystkim ze względu na swoją dostępność, naturalną słodycz i fakt, że każdy może się nimi delektować, niezależnie od wieku i pory dnia.

Są naturalnie słodkie, nawet bez dodatku cukru, co zadowoli każdego, kto szuka napoju, którego nie trzeba słodzić, a który nie smakuje jak gorąca woda. Wyjątkowe Mango lub Ciasto Waniliowe z kawałkami prawdziwej wanilii, migdałami i ananasem to przykłady naparów, których smak jest tak wyrazisty, że łyżeczka miodu jest jedynie miłym dodatkiem, a nie koniecznością.

Napary owocowe są również wyjątkowo wszechstronne. Latem można z nich łatwo przygotować orzeźwiającą mrożoną herbatę. Wystarczy zalać je wrzątkiem, dodać kostki lodu i udekorować świeżymi owocami lub listkami mięty. Karaibska piosenka jako mrożony napój w upalny lipiec? Próżno szukać lepszego orzeźwienia.

Zimą kubek z Żurawiną i Rokitnikiem lub Cytrusową Pokusą ogrzeje i wypełni cały pokój zapachem.

Nazwa nie ma aż takiego znaczenia

Nikt nie zmusza Cię do zmiany nazwy herbaty owocowej na napar. Niezależnie od tego, czy nazwiesz ją herbatą, naparem czy ziołowym naparem, ostatecznie nie ma to znaczenia. Liczy się to, że znajdziesz starannie wyselekcjonowane owoce, naturalne składniki i smak, który zachwyci Cię od pierwszego łyku.

Słowo „herbata” należy do krzewu herbacianego, ale kubek należy do Ciebie. Napełnij go więc tym, na co masz ochotę – czy to będzie „Dziecięcy Sen” dla całej rodziny, orzeźwiająca Cytrusowa Pokusa, czy pachnące Ciasto Waniliowe na popołudnie z książką.

Nazwa nie jest tak ważna, jak to, co jest w środku.